Jan Maria Rokita to prawnik, publicysta i jedna z najbardziej rozpoznawalnych postaci polskiej polityki po 1989 roku. W czasach PRL działał w opozycji demokratycznej, współtworzył Niezależne Zrzeszenie Studentów i uczestniczył w obradach Okrągłego Stołu. Po wyborach 1989 roku był wiceprzewodniczącym Obywatelskiego Klubu Parlamentarnego, skupiającego posłów rekomendowanych przez „Solidarność”. Odznaczony m.in. Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski oraz Krzyżem Wolności i Solidarności. Laureat „Nagrody Kisiela” za 2003 rok.
W latach 1989–2007 był posłem na Sejm RP, a w rządzie Hanny Suchockiej kierował Urzędem Rady Ministrów. Był współtwórcą Stronnictwa Konserwatywno-Ludowego, następnie jednym z liderów Platformy Obywatelskiej, uchodząc wówczas za czołową postać „prawego skrzydła” tej partii.
W pierwszej dekadzie XXI wieku rozgłos przyniosły mu praca w komisji śledczej badającej aferę Rywina, a także hasło „Nicea albo śmierć”, za pomocą którego domagał się obrony pozycji Polski w Unii Europejskiej.
W 2005 roku, jako „premier z Krakowa”, był kandydatem PO na szefa rządu. Oczekiwana wówczas koalicja PO–PiS ostatecznie jednak nie powstała. W 2007 roku wycofał się z polityki parlamentarnej, a następnie jako publicysta komentował przemiany III RP i spory o przyszłość polskiej prawicy. W swoich tekstach pozostaje krytyczny wobec kierunku, w jakim podążyła PO.
Poglądy Rokity sytuują się w obrębie nurtu konserwatywno-liberalnego. Tak w czasie swojej kariery politycznej, jak i później, na polu publicystyki łączył on przywiązanie do wolności jednostki i gospodarki rynkowej z przekonaniem o konieczności budowy silnych, sprawnych instytucji państwa.
Jan Rokita w Nowym Ładzie
W artykule Kilka uwag o przyszłości prawicy Rokita analizuje sytuację polskiej prawicy po wyborach parlamentarnych w 2023 roku. Wskazuje na problemy PiS i krytykuje strategię Jarosława Kaczyńskiego. Odnosi się również do działań rządu Donalda Tuska, dostrzegając w nich zagrożenie dla praworządności.
W tekście Przewrotny federalizm Rokita krytycznie ocenia postępującą centralizację UE. Szczególną uwagę poświęca mechanizmowi uzależniania funduszy europejskich od realizacji tzw. kamieni milowych. Przedstawia ewolucję własnych poglądów – od zwolennika silnych instytucji wspólnotowych do sceptyka wobec obecnego kierunku integracji.
W eseju Chłopska forma polskości Rokita analizuje historyczne fundamenty polskiej tożsamości narodowej, odwołując się m.in. do badań prof. Michała Łuczewskiego. Podkreśla rolę katolicyzmu w kształtowaniu współczesnej polskości oraz zastanawia się nad konsekwencjami sekularyzacji i osłabienia tradycyjnych więzi.