Stracone pokolenie. O antynatalistycznej polityce III RP – Konrad Bonisławski
Polska od wielu lat prowadzi dość aktywną i hojną politykę w zakresie bezpośredniego wsparcia dzietności – szczególnie jeśli weźmiemy pod uwagę wielkość nakładów bezpośrednich na politykę prorodzinną i poziom transferów bezpośrednich. Obraz ten staje się jednak znacznie mniej jednoznaczny, gdy spojrzymy szerzej ‒ przez pryzmat polityk sektorowych odnoszących się pośrednio do decyzji prokreacyjnych ‒ a więc politykę prorodzinną sensu largo. To właśnie w tym szerszym wymiarze polityki prorodzinnej ujawniają się jej najważniejsze ograniczenia i niespójności.
Niezależność kosztuje
Nie mamy reklamodawców ani właściciela, który nam płaci. Ten tekst jest otwarty dla wszystkich dzięki czytelnikom, którzy dorzucają się do kolejnych.
Dziękujemy za wsparcie!
Odtwarzacz Spotify
Po kliknięciu załadujemy treści ze Spotify.